ผู้หญิง น่ารู้

ขอทานกับสังคมไทย..ตายกี่ชาติเกิดมาก็ต้องเจอ

สวัสดีค่ะ  วันนี้ผู้หญิงวันวาน Women Mthai รายงานตัวพร้อมภาวะราคาน้ำมันเบนซิน95 ที่พุ่งเกือบๆจะ  40 บาทต่อลิตรแล้ว ขาดอีกไม่กี่สตางค์เอง    เหนื่อยจังชีวิตแค่คิดก็เหนื่อยแล้ว ยังไงแล้วก็ช่วยกันประหยัดนะคะ เพื่อเงินในกระเป๋าของเราเอง  เพราะงานนี้ชาติก็ช่วยได้เท่าที่ช่วยได้แหละค่ะ..

ช่วงนี้ดิฉันไม่ค่อยได้ตระเวนออกไปไหนมาไหนซักเท่าไร่  นานๆ ทีจะออกไปทำข่าวสังคมบ้าง (ส่วนใหญ่ก็อยู่ออฟฟิศ...ตั้งหน้าตั้งตาอยู่หน้าจอเนี้ยแหละค่ะ ) สัปดาห์ก่อนมีโอกาสได้ตระเวนรอบกรุง เพราะงานที่ต้องไปมีเยอะมาก แต่ก็ดูเหมือนไม่น่ามีอะไรผิดแปลกตาไปจากปกติ   แต่บังเอิญช่วงเวลาที่เดินไปตามสะพานลอย  ก็อดคิดไม่ได้ทุกครั้งว่า "ขอทาน" เมื่อไรจะหมดไปนะ  บางครั้งบางทีก็เกลี้ยงหายหน้าหายตาไปกันหมด  บางเวลา บางวันก็เต็มถนนหนทาง  สะพานลอยไหนๆ เหมือนมีคนจับจองเป็นเจ้าของ

คุณคุณเคยไหมที่หยิบยื่นเงินเศษสตางค์ให้ "ขอทาน"เหล่านั้น      ไม่รู้แหละแต่ส่วนตัวดิฉันนะก็เคยให้นะ แต่ทุกครั้งที่ให้ก็ล้วนแต่เหตุผล ที่ไม่เหมือนกัน   ดิฉันผู้หญิงวันวาน Women Mthai ขอบอกเหตุผลส่วนตัวสักนิดเผื่อจะตรงกับคุณๆ บ้าง หรือไม่อย่างไรก็เสริมมาได้นะคะ

1.ให้เพราะคิดว่าทำทาน : ก็คนศาสนาพุทธนิ่ค่ะ  ดิฉันจะเคยได้ยินเสมอว่า เวลาที่เราไปทำบุญที่วัดแล้ว จะให้ดีต้องทำทานด้วย   ฉะนั้นก็จะหยิบเงินให้ "ขอทาน" เพราะคิดว่าเป็นการทำทานเสมอ

3.ให้เพราะอาจโดนด่า ถ้าไม่ให้ : ข้อนี้ดิฉันกลัวค่ะ  คุณๆ อย่ามาขำกันนะคะ   ข้อนี้เรื่องจริงไม่มีอิงนิยาย เคยไหมที่ขอทานมาขอ(โดยเฉพาะที่เวลาเราไปนั่งกินข้าวในตลาดที่มีคนเยอะๆ เดินไปเดินมาใกล้ตัวได้) แล้วเราไม่ให้ก็จะบ่น แล้วก็มาว่าเราอ่ะ ส่วนใหญ่จะเป็นขอทานเด็ก (น่ากลัวมาก )

เอาเถอะค่ะ แต่ส่วนตัวดิฉันก็มิใช่จะใจบุญ  เห็นแล้วก็ต้องให้ทานนะคะ ว่าว่ากันไปคุณเวลานึกถึง"ขอทาน"กัน จะมักพบเจอในรูปแบบไหนกันว่าแล้วก็สรุปมาดังนี้

1.พิการ  ขาลีบ  แขนด้วน  ตาบอด 
  : จะว่ากันไปพิการที่ว่าอ่ะ  คุณๆ อย่าคิดนะคะว่าเค้าจะพิการมาแต่กำเนิด   คุณเคยได้ยินไหมว่ามีการตัดแขนตัดขา แล้วนำมาขอทาน  ดิฉันเคยได้ยินข่าวว่ามีนักข่าวอินเดียเอากล้องวิดีโอแอบถ่ายแพทย์ 3 คน ที่ยินดีตัดขาให้ขอทานที่ร่างกายแข็งแรงเพื่อเพิ่มรายได้ มีการนำเสนอรายงานนี้ในโทรทัศน์อินเดีย โดยให้ข้อมูลว่ามีเครือข่ายใหญ่ของแก๊งมาเฟียอินเดีย ควบคุมขอทานในย่านจนสุดของเมืองนิวเดลี ซึ่งเป็น เมืองหลวงของอินเดีย และการตัดแขนตัดขาเป็นเรื่องจริง ขณะนี้ Indian Medical Council กำลังสอบสวนข้อเท็จจริงเพื่อลงโทษแพทย์ที่เกี่ยวพัน (น่ากลัวเอาเรื่อง) แต่เมืองไทยเท่าที่ทราบ ว่าเป็นเช่นไร ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่คำขู่ขอผู้ใหญ่ ที่ชอบเอาไว้หลอกเด็กไม่ให้ซน  หรือหลอกเด็กว่าอย่าเชื่อคนแปลกหน้าเพราะจะโดนจับไปตัดแขนขาแล้วต้องเป็นขอทาน  แต่ที่แน่ๆ เมืองไทยมีแน่ค่ะคือกลุ่มมาเฟียที่คุมคนขอทานประเภทนี้  (ทางการต้องจัดการค่ะ)

2.แม่กับลูกอ่อน
  :คุณๆ คงเคยเห็นกัน   มีเยอะนะคะรูปแบบนี้   แต่ดิฉันคิดว่าคนที่ทำทานกับ"ขอทาน" ประเภทนี้ส่วนใหญ่น่าจะเป็นคนที่เคยเป็นแม่คน  เพราะดิฉันเองทุกครั้งที่เห็นก็จะสงสารเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอด   ยิ่งเวลาที่แดดร้อน ฝนตก พายุมา  โหไม่อยากจะคิด   เห็นแล้วก็สงสารนะ

3.คนชรา
  : คนชรา หรือคนแก่ มีเยอะพอควร แต่ส่วนใหญ่ที่เห็นก็จะเป็นคนชรา ที่อยู่ในสภาพปกติ   เพียงแค่วัยที่ชราเท่านั้นจึงมาขอทาน 

4.ดนตรีคนตาบอด
  : คราวนี้มาเป็นคณะเลยค่ะ   แค่เค้าก็แลกด้วยความสามารถใครจะหยิบยื่นให็  ก็แล้วแต่ศัทธา 

5.โชว์ความสามารถ  ขอความอุปถัมธ์และสงเคราะห์
  : ข้อท้ายนี้ บางคนก็อาจจะไม่เรียกว่าขอทาน   แต่ดิฉันก็มองดูแล้วลักษณะ ก็มีการวางกล่องเพื่อรอรับเงินเช่นกัน ฉะนั้นก็รวมๆเข้าด้วยกัน เพียงแต่เป็นการขอทานประเภทคนให้ มอบให้ด้วยความยินดีปรีดา ซะมากกว่า  อย่างเล่นกีตาร์ ร้องเพลง โชว์พลังเสียงสดๆ    แต่งชุดนักเรียนนั่งทำการบ้าน    แต่งชุดลูกเสื้อเล่นแซ็กโซโฟน  หรืออะไรก็ตามแต่

คนขอทานจำนวนไม่น้อยที่สมควรแก่การให้ แต่คำถามก็คือเหตุใด ทางการจึงไม่ช่วยเหลือคนที่หลุดรอดจากสวัสดิการสังคมเหล่านี้อย่างจริงจังและเป็นระบบ ถึงทำไม่ได้หมดก็ทำเท่าที่จะทำได้อย่างจริงจังไม่ใช่ทำไปอย่างแกนๆ (บางสะพานลอยมีขาประจำที่น่าสงสารนั่งอยู่เป็นแรมปี) ส่วนแก๊งมาเฟียขอทานต้องปราบให้หมดเพราะหาประโยชน์จากคนพิการ และถ้ามีการตัดแขนขาจริงก็ทิ้งเอาไว้ไม่ได้อย่างแน่นอน

ดิฉันผู้หญิงวันวาน Women Mthai เคยสงสัยและคิดเสมอว่าทำไม

"ขอทาน"ถึงมีอยู่ทั้งที่เคยเห็นมี พรบ.ควบคุมการขอทาน  ว่าแล้วมาดูรายละเอียดกันค่ะ.."พ.ร.บ.ควบคุมการขอทานฉบับใหม่ยังกำหนดให้มี คณะกรรมการสงเคราะห์คนขอทาน ประกอบด้วย ผู้แทนส่วนราชการที่เกี่ยวข้องมาร่วมกันกำหนดนโยบาย และวางระเบียบดำเนินการสงเคราะห์คนขอทาน รวมทั้ง กำหนดให้มีคณะกรรมการประจำสถานสงเคราะห์อย่างน้อย ๑ คนที่เป็นนักสังคมสงเคราะห์ หรือนักจิตวิทยา ให้สถานสงเคราะห์ดำเนินการสอบข้อเท็จจริง เกี่ยวกับประวัติ สติปัญญา การศึกษา สุขภาพ สภาวะทางจิต ที่อยู่อาศัย โดยทำบันทึกเป็นหลักฐาน หากพบว่าผู้ใดขอทาน ให้พนักงานเจ้าหน้าที่นำบุคคลนั้น ส่งสถานสงเคราะห์โดยไม่ชักช้า ถ้าผู้ถูกส่งตัวเป็น เด็กอายุต่ำกว่า ๑๘ ปีบริบูรณ์ (ไม่รวมผู้ที่บรรลุนิติภาวะด้วยการสมรส) ให้ดำเนินการตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองเด็ก ถ้าผู้ขอทาน เป็น คนต่างด้าว ให้นำตัวส่งพนักงานเจ้าหน้าที่ดำเนินการตามกฎหมายว่าด้วย คนเข้าเมือง ถ้าผู้ขอทาน เป็น คนชรา วิกลจริต พิการ หรือ เป็นโรค ซึ่งไม่สามารถประกอบอาชีพได้ และไม่มีญาติมิตรอุปการะเลี้ยงดู ให้ส่งตัวไปยังสถานสงเคราะห์ สถานพยาบาล หรือสถานที่อื่นใดของรัฐ หรือเอกชน ตามที่รัฐมนตรีกำหนด หากผู้ที่ทำการขอทานไม่อยู่ในลักษณะข้างต้น หรือตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๘ ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ สั่งให้ไปติดต่อกับสำนักจัดหางานของรัฐ เพื่อให้ความช่วยเหลือ หากภายใน ๓๐ วัน บุคคลผู้นั้น ยังกลับไปทำการขอทานอีก ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ ส่งตัวไปยังแหล่งประกอบการงานตามนัย แห่งกฎหมายว่าด้วยการจัดหางานให้ผู้ไร้อาชีพ"  แต่ขอเม้าทคุณๆ เคยเหรอที่เห็นขอทานแล้วแจ้งเจ้าหน้าที่ให้มา จับตัวไป    แหมขอบอกดิฉันเข้าใจเหมือนคุณๆ แหละ  ก็ขนาดเจ้าหน้าที่ตำรวจก็เห็นด้วยตาของตัวเอง ตำรวจยังไม่จับเลย 555

ดิฉันผู้หญิงวันวาน Women Mthai  มองเห็นว่าการให้เป็นสิ่งที่ดีเพราะให้ความสุขและความปีติที่ตัวเราสามารถมีส่วนร่วมในการสร้างสรรค์สังคมและโลกให้ดีขึ้น จากการที่เรามีชีวิตอยู่ในโลก แต่การให้ก็อาจเป็นการทำลายได้ หากเป็นการให้ที่อำนวยให้ก่อเกิดขบวนการขอทานมากยิ่งขึ้น  ท้ายสุดก็อยู่ที่คุณๆ แหละค่ะ ว่าทางออกของปัญหา"ขอทาน" จะจบลงอย่างไร

Story : ผู้หญิงวันวาน Women Mthai