แล้วทำไม...กะอีแค่ฉันไปมีเรื่องกับ ‘นายจัสติน’  นิดๆ หน่อยๆ แค่ฉันไม่อยากพูดคำว่า ‘ขอโทษ’ (ก็อยากมาว่าฉัน ‘เห่ย’ ก่อนนี่นา)

      แค่ฉันไม่รู้ว่านายจัสตินเป็นถึงปริ๊นซ์มหาวิทยาลัย(ก็ไม่รู้จริงๆ นี่นา) แล้วทำไม...หมอนั่นถึงต้องไม่คืนบัตรประจำตัวนักศึกษาที่ฉันทำตกไว้ด้วย

       แถมยังประกาศก้องต่อหน้าเพื่อนๆ ของฉันอีกว่า  ถ้าอยากได้คืนล่ะก็... “เป็นเบ๊ฉันสามเดือนจนกว่าจะถึงวันสอบวันแรก!!”

    เฮ้ย!!  จะบ้าเหรอ  ทำไมฉันต้องทำตามคำสั่งนายด้วย แต่แล้ว...คำตอบของฉันก็คือ  “ฉันยอมเป็นเบ๊”  - -” และการตัดสินใจครั้งนั้น...ก็ทำให้ฉันต้องถูก  ‘เดย์’

      ผู้หญิงที่เคยควงกับนายจัสตินตามรังควานได้ไม่หยุดหย่อน และด้วยความรำคาญยัยเดย์...และหมั่นไส้นายจัสตินสุดๆ

      ฉันจึงเผลอหลุดปากพูดออกไปบ้างว่า... “จะโค่นยัยเดย์จากตำแหน่งปริ๊นเซสมหา’ลัยให้ได้”
เอ่อ...แล้วยัยเฉิ่ม  เปิ่น  โก๊ะ  อย่างฉันจะเอาอะไรไปสู้กับเค้าเนี่ย