สะอึก แน่นอก เลยค่ะ !! มันแน่นอกมาก

Home / มาดามรัก / สะอึก แน่นอก เลยค่ะ !! มันแน่นอกมาก

เรื่องมีอยู่ว่า วันนี้เกิดเรื่อง ไม่มีคนปรึกษาเลยค่ะ เครียดมาก อัดอันมานาน อาจจะยาวนิดนึงนะคะ แต่ไม่รู้จะไปเล่าหรืออธิบายให้ใครฟังดีเพื่อนไม่ค่อยมี
มีแต่ก็ไม่สนิทมาก คือเราเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งอธิบายได้ห่วยมากค่ะ บอกตรงๆ แต่จะพยายามเล่าให้เข้าใจนะคะ เริ่มเลยแล้วกันนะคะ… ร้องไห้

พอดีเรารู้จักคนๆ นึงจากเกมออนไลน์ เราเริ่มคุยกัน พี่เค้าก็นิสัยดีนะคะ เป็นผู้ใหญ่ขี้เล่น เราอายุ 19 พี่เค้า 33 ค่ะ หน้าตาไม่หล่อเลย อ้วนๆหน่อย แบบหน้าโหดเลยค่ะ ผิวขาว ก็ยังมีกล้ามหน่อยๆ ตอนแรกเราก็ไม่ได้คิดอะไรแต่พี่เค้าเป็นคนดีมากเป็นห่วงเราแนะนำอะไรหลายๆอย่างให้ การพูดการจาเค้าดูเป็นลูกคนมีการศึกษาอ่าค่ะ จนเราตัดสินใจเจอพี่เค้า เราก็ได้เจอกัน รักกันมากขึ้น จนพี่เค้าพาเข้าบ้านไปรู้จักพ่อแม่พี่น้องของเค้าและญาติคนอื่นๆ และเพื่อนสนิทของเค้าหลายคน
ส่วนบ้านพี่เค้าฐานะ กลางๆ บ้านพี่เค้าอยู่อย่างพอเพียง แต่นามสกุลดัง ไม่รวยนะคะ ตอนคบแรกๆเราก็ไม่รู้จักนามสกุลเค้าพี่เค้ามาบอกทีหลังเราก็ตกใจ (ขอไม่บอกนะคะ) แต่เรารักพี่เค้าไม่ได้รักที่นามสกุล หรือ เงินทอง ยศ อะไรพวกนี้ เรารักพ่อแม่พี่น้องเค้ามาก นิสัยดีทุกคน ต้อนรับเราดีมาก ทางบ้านพี่เค้าพาเราไปเที่ยว ต่างจังหวัด บ่อย เรารักกันมากค่ะ ครอบครัวเค้าก็รักเราและสนิทกันมากขึ้น ปีแรกปกติทุกอย่างเอาใจใส่เรา ทำอะไรผิดนิดหน่อยไม่เคยเอามาพูดมาบ่นเลยไม่เคยโกรธ  ซื้อของให้บ้างนิดหน่อย เราไม่เคยเรียกร้องอะไรเลยนะคะ พี่เค้าไม่ค่อยมีเงินยังใช่เงินแม่อยู่ วันๆเล่นแต่เกมดูหนัง ไม่ทำงานทำการ เคยพยายามแป๊บๆก็ไม่ทำต่อแล้ว เค้าบอกว่า

“แม่เค้าไม่เปิดโอกาสให้เค้าทำอะไรเลย อยากทำงานนะแต่ไม่มีทุน แต่น้องสาวแม่ยอมลงทุนให้หมดแต่เค้าไม่ เลยต้องรองานที่เค้าขอไปทำสำเร็จก่อนกว่าจะได้เงินมาลงทุนของเค้า”

เค้าขออะไรอยู่สักอย่างนะคะจำไม่ได้

เราก็ไม่ได้ว่าอะไร ประหยัดๆไป เรารอเค้าได้เพราะรักเค้า ถึงแม้ว่าวันเกิดวันครบรอบเราจะไม่ได้อะไรเลยก็ตามแค่ไปกินข้าวกันก็พอ 1ปีกว่าๆ เกือบจะ 2 ปี เริ่มมีปากเสียงมากขึ้น พี่เค้าเป็นคนขี้หึงมาก นิสัยเหมือนผู้หญิง นิดหน่อยพ่อแม่ยังบอกเลย เหมือนผู้หญิงเวลาเดิน หรือเวลาเล่นเค้าจะตุงติ๊งนิดหน่อย ส่วนเราออกจะนิสัยผู้ชายนะแต่ไม่ห้าวก็เรียบร้อยนะ อะไรปล่อยได้ก็ปล่อยไปไม่คิดมาก แต่พี่เค้า อะไรนิดอะไรหน่อยบ่นบ้าง ขี้รำคาญ ไม่ชอบพูดบ่อยๆ เป็นคนโมโหรุนแรง ขี้จุกจิกเห็นอะไรขัดตาไม่ได้พูดออกมาเลย ชอบพูดกระแหนะกระแหน่เรา แล้วสิ่งที่เรารับไม่ได้ที่สุด ชอบพูดคำแรงๆ ทำร้ายจิตใจเรามาก ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ว่าด่าอะไรเลยพยายามจะใช้เหตุผลกับเค้า เราก็ทนเค้าต่อไปเพราะรักเค้ามาก

เราแต่งตัวใส่ขาสั้น กระโปรงบ้าง ก็ไม่ได้นะคะ เรื่องเสื้อกล้ามด้วยจะโดนบ่นตลอด ว่าไม่ชอบ แต่เราก็แต่งตัวปกติเหมือนวัยรุ่นทั่วๆไปอยากสวยบ้าง แต่โดนพี่เค้าบ่น พอบ่นก็มางอน งอนแรงด้วยนะหลายวันด้วยเรื่องแค่นี้ เราก็ยอมไม่แต่งตัวที่เค้าไม่ชอบนะ เพราะรักเค้าเรายอมรับสิ่งที่เป็นตัวเค้าได้ แต่เหมือนพี่เค้า รับในสิ่งที่เป็นตัวของเราไม่ได้เลย

ต่อมา…ใกล้จะปีที่ 2 เราทะเลาะกันหนักมากถึงขั้นบอกเลิกเราไปแล้ว เรายังรับไม่ได้ พยายามไปง้อเค้าเหมือนเราขาดเค้าไม่ได้ เราพยายามอธิบายเหตุผลของเรา ไม่ได้ขึ้นเสียงอะไรเลย นิ่มๆ พี่เค้าจะพูดกระแทกจิตใจ พอเราจะอธิบาย บอกรักเค้า ทำอะไรเพื่อเค้านะ เค้าก็หัวเราะใส่เรา เราเจ็บมากเราบอกรักเค้าทำเพื่อเค้านะ เค้ามาหัวเราะใส่คำพูดที่เราพูดออกมาจากจิตใจที่ทำเพื่อเค้า รักเค้า มันเจ็บสุดหัวใจไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายคนนี้จะร้ายขนาดนี้เลยเหรอเค้าเห็นเราเป็นตัวอะไรเห็นเราเป็นคนรักเค้ามั้ยจนตอนนั้นความคิดขยาดผู้ชายเข้ามาในหัวของเราว่าไม่อยากจะคบผู้ชายอีกแล้วมันเจ็บทั้งใจทั้งกายอยากอยู่คนเดียวแต่จะอยู่ได้ไหม เราอยากหาคนที่เป็นผู้นำให้เรา ครอบครัวของเราได้ เราก็วางสายมือถือไป ต่อมา… เราก็ทนไม่ไหว เราตัดสินใจไปหาเค้าที่บ้านเลยย้ายเข้ามาอยู่บ้านพี่เค้าอยู่กินบ้านพี่เค้าเลย เผื่อจะทะเลาะน้อยลงไปบ้าง รักกันมากกว่าเดิมบ้าง พ่อแม่พี่น้องเค้าก็ไม่ว่าอะไรที่เราเข้ามาอยู่ด้วย แถมเรากับครอบครัวเค้าสนิทกันมากขึ้น เราก็อยู่กับพี่เค้าปกตินะคะ

ต่อมาเราก็ทะเลาะกันด้วยเรื่อง เล็กๆน้อยๆ เราก็เข้าใจว่า คนเราอยู่ด้วยกันก็ต้องมีทะเลาะกันบ้าง เราทะเลาะกันบ่อยมาก จนเราอัดอันไว้ไม่อยู่ร้องให้เค้ายังไม่สนใจ ร้องไห้ไปกอดเค้า เค้าก็พยายามผลักเราออกไปจนเราล้มโดนพัดล้มเกือบโดนปั่น เค้าก็แค่ตกใจมองหน้าเราและเดินออกไป เราเจ็บใจมาก เสียใจสุดๆ พอสักพักเค้าก็กลับมาขอโทษเราแต่ก็ไม่ได้อะไรมากมาย แต่ถ้าพี่เค้าอารมณ์ดี พี่เค้าจะเอาใจเรามาก มางุงงิ๊งๆข้างๆเราตลอดเล่นมุขฝืดใส่ด้วย เวลาแม่เราขาดเงินหรือ ลำบากก็ช่วยแม่เราบ้างนะ พี่เค้าก็โอเค แต่นิสัยพี่เค้า เราจะรับเค้าได้นานเท่าไหร่

จนมาถึงเดือนที่แล้ว เรานั่งขายของทางเน็ตอยู่ เราเป็นคนที่ว่า ถ้าทำอะไรแล้วสมาธิมันจะเล็งไปที่ตรงที่เราทำอยู่ แล้วพอดีพี่เค้ามาคุยด้วยตอนเราขายของอยู่เราก็ไม่ได้ยินจดจ่อกับลูกค้าอยู่ พี่เค้าก็งอน เราอีก เค้าบอกว่า

“เป็นแบบนี้ทุกทีเลยหลายครั้งละนะ พี่พูดด้วยก็ไม่สนใจ เราทำให้พี่เสียใจหลายครั้งละพี่ขี้เกียจจะพูดด้วยละ เบื่อ พูดไปก็เท่านั้นแหละ เราก็ทำเหมือนเดิม”

เราจำได้แค่นี้นะคะ มันเยอะ เราก็อธิบายไปว่าเราขายของอยู่คุยกับลูกค้าอยู่นะ เลยไม่ได้ไปตอบพี่เค้า เราก็ขอโทษเค้าเค้าก็ไม่หาย พี่เค้าก็ทำหน้าตาบูดบึงใส่เรา เดินแต่งตัวจะทำออกไปข้างนอกทิ้งให้เราอยู่ในห้องคนเดียว ตามสเต็ปเดิมที่ทะเลาะ แยกห้องนอน เราเลยบอกว่า

“เรื่องเล็กน้อยแค่นี้พี่ยังเก็บเอามาคิดเลยเหรอ ถ้าเรื่องใหญ่กว่านี้จะทำยังไง คนเราเป็นแฟนกัน อะไรเล็กๆน้อยๆก็ปล่อยมันไปเถอะนะ เค้าไม่อยากทะเลาะกับตัวเอง เค้าไม่ชอบบรรยากาศตอนทะเลาะ อยากอยู่ด้วยกันมีความสุขเข้าใจมั้ย”

เราก็เถียงเราจำไม่ได้ เค้าก็บอกเราต่อว่า

“ก็เพราะไอเรื่องเล็กๆน้อยๆไง ตัวเองถึงได้คิดว่ามันเล็กน้อย พี่อยากให้ใส่ใจมากกว่านี้ สงสัยพี่คงต้องไปหาคนที่ใส่ใจพี่มากกว่านี้แล้วหล่ะ”

เราอึ๋ง!!! ถึงกับน้ำตาแตก เรายังไม่เคยพูดทำร้ายจิตใจเค้าเลย มรึง-กู เราก็ไม่เคยพูด พี่เค้าเคยพูดมาครั้งนึงเรายังเจ็บเลย เราให้เกียรติพี่เค้านะ พูดอะไรเราจะคิดก่อนตลอด แต่พี่เค้าพูดไม่คิดถึงจิตใจเราเลย เค้าไม่ให้เกียรติเราเลย หรือเพราะเราอายุน้อยกว่า จาพูดจะทำอะไรก็ได้ ของตาย!!~ ไม่ไปซะทีใช่มั้ย เราไม่เข้าใจทำไมเรื่องเล็กน้อยแค่นี้พูดถึงขนาดนี้ เอาอดีตทั้งหมดมารวมกัน พูดซะเรามันแย่มันเลวมาก เรารักเค้ามากนะ เราทะเลาะกันหลายครั้ง เค้าก็พูดออกมาว่า

“รู้ไหมทุกๆ วันนี้พี่รักเราน้อยลงไปเยอะเลย”

เราเจ็บจะทนไม่ไหวแล้ว เค้าพูดขนาดนี้เรายังทนรักเค้าไปได้ไง เราเริ่มหมดรักเค้าแล้ว แต่มันยังมีความผูกพัน เลิกไม่ได้ซะที ทุกครั้งที่เราไม่ได้ทะเลาะพี่เค้าทำให้เรามีความสุขมาก แต่ว่าเวลาทะเลาะเราจะอึดอัดทุกข์ใจตลอด จนมาถึงวันนี้ เราออกไปทานข้าวข้างนอกมาที่ห้าง กินเสร็จแล้ว เราก็ไปเดินเล่นในห้างยังไม่กลับกัน เค้าบอกว่าเค้าอยากออกมาเดินเล่นนานแล้วไม่มีเวลาซะที ก็เดินไปเรื่อยซื้อของ เราเพลียมากไม่ค่อยสบายเท่าไหร่พี่เค้าก็ไม่ค่อยรู้หรอกว่าเราเพลียไม่ค่อยสบาย เราบอกกลับได้แล้วมั้ง กลับบ้านกันเถอะนะ เค้าก็บอกอีกแป๊บนึง ก็เดินกันต่อ ชั่วโมงกว่าๆได้ เราทนไม่ไหวแล้วเราก็บอกเหมือนเดิมว่า ป่ะกลับกันเถอะเค้าง่วงแล้ว พี่เค้าก็บอกว่า

“กลับกันอีกละพูดอยู่นั้นแหละตลอดเลย เซ็งว่ะ”

เค้าทำหน้าแบบเซ็งมากๆ เดินทำหน้ากวนใส่ ส่ายหน้าบ้าง เดินขึ้นรถกลับบ้าน ไม่พูดไม่จานั่งในรถไม่พูดไม่อะไรเลย จนเราเพลียหลับคารถ โดยสารไป ถึงที่บ้านเค้าก็ปลุกเราแบบเหมือนไม่ใช่แฟนแล้วทำหน้าเฉยชาใส่ ถึงบ้าน เจอน้องเจอเพื่อนน้องพ่อแม่เค้าร่าเริงใส่คุยสนุกสนาน แต่กับเราเค้าไม่แยแสเลยเค้าทำให้เรารู้ว่าเค้าไม่สนใจเรานะ เราอยู่แต่ห้องนอน รอเค้า เค้าอยู่ข้างล่างไม่ยอมขึ้นมานอน พอเวลานอนอยู่นอนห้องพ่อแม่น้อง นอน ไม่ยอมกลับมานอนห้องของเค้า(ที่เราอยู่) เดินเข้ามาทำท่ามีปัญหาเอาของแล้วออกไป ไม่สนใจเราเลย เราเสียใจมาก เราอุตส่าห์มาอยู่กับเค้าดูแลเค้า ทำทุกอย่างให้เค้า เค้าไม่เคยเห็นค่าเราเลย

“เราคิดในใจเราทำอะไรผิดไปเหรอ แค่บอกกลับบ้านกันถึงกลับมางอนมาโกรธเราเลย เรามานั่งทบทวนมาเรื่องใหญ่มากใช่มั้ยยังงงๆกับตัวเองอยู่ ว่าเห้ยย มันใช่เหรอ เรื่องแค่นี้นะ ตะลึงในใจ ทะเลาะกันเลยแยกนอนกันเลยไม่คุยกันเลยเนี่ยนะ”

เรากับเค้าเคยคุยกันทางมือถือว่า

“เค้ารักตัวเองมากเลยน๊า” เค้าบอกว่า “เค้ารักเรามากกกว่าที่เรารักเค้าอีก”

แต่การกระทำของเค้านี้คือเค้ารักเราใช่ไหม เราคิดในใจ เราก็เงียบๆไม่อยากทะเลาะหาเรื่องเค้า เราก็บอกว่า

“ไม่ต้องพูดหรอกดูการกระทำดีกว่า” เค้าก็บอกว่า “เหรอ พี่ไม่เห็นว่าเราจะทำอะไรให้พี่เลย!! ” สะอึก แน่นอก เลยค่ะ !! มันแน่นอกมาก (ไม่ใช่เพลง)

เราเสียใจสุดๆ แอบร้องให้ในใจ เราทำทุกอย่างเพื่อเค้าขนาดนี้ ยอมย้ายมาอยู่ดูแลเค้า ดูแลแม่เค้า ไม่เคยเรียกร้องอะไรอยากได้อะไร พี่เค้า ไม่รวย ไม่หล่อ จน เราก็ไม่เคยเรียกร้องอะไรเลย พี่เค้าขอให้เราทำอะไรเราก็ทำให้ทุกอย่างเท่าที่เราจะทำให้ได้ เราอายุยังน้อยยังเจอคนที่ดีกว่าเค้ารวยกว่าเค้า หน้าต่อดีกว่าเค้าก็ได้เราก็รู้ตัว แต่เรารักเค้า เรารอเค้าได้ ทำไมเค้าไม่คิดถึงเราหัวอกเราบ้างไม่เห็นค่าเราบ้าง

แม้ตอนนี้ตอนที่พิมพ์อยู่นี้ เค้าก็ยังไม่ขึ้นมานอน แยกห้องนอนกัน ไม่พูดไม่จา พูดกับพี่กับเพื่อนน้อง ลัลลาพูดดีเจอหน้าเราเราถามไปไหนเหรอ เค้าบอกตะคอกแข็งๆไปนอน จิ๊ดสุดๆ เรื่องแค่นี้ทำให้เราเสียใจได้ เราถามไปนอนห้องแม่เหรอ เค้าไม่ตอบเดินออกไปเลย ถ้าเราไม่ตอบเค้านะจะมางอนโมโหใส่เรา ทะเลาะใส่เรา แต่กับเค้าเราทำอะไรเค้าไม่ได้เลย

[**เลิกดีไหมคะ**] จะทำยังไงต่อไปดี เรื่องไม่ดีเกี่ยวกับตัวเค้าเราจำไม่ค่อยได้เลยไม่ได้เก็บเอามาคิด แต่เค้าเอามาคิดเก็บกดไว้ตลอดตอนทะเลาะกับเราเค้าจะพูดออกมาหมดเลยตั้งแต่อดีตเค้าจำได้หมด เรามันแย่มากขนาดนั้นเลยใช่มั้ย ช่วยบอกหน่อยค่ะ สับสนอึดอัดเสียใจ กลัวทำใจเลิกกับเค้าไม่ได้ เราอยากเลิกกับเค้า แต่เราก็รักครอบครัวเค้ายังอยากคุยกับ พ่อแม่ น้องสาว พี่ชายเค้าอยู่ ถ้าเลิกไปคงไม่ได้ติดต่อกันอีก ที่เลิกไม่ได้เพราะครอบครัวเค้าดีมากด้วย อยากเลิกกับลูกเค้าแต่อยากคบกับครอบครัวเค้าอยู่ ตอนนี้เราอายุ 21 พี่เค้า 35 แล้ว เราจะทนต่อไปดีมั้ย หรือจะทำยังไงดี

ปล.พี่เค้าไม่เที่ยว ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุรี่ ไม่สนใจผู้หญิงคนไหนคบเราแค่คนเดียว อันนี้เรามั่นใจมาก พี่เค้าก็มีส่วนดีเยอะ แต่คุยเรื่องนิสัยของกันและกันจะทะเลาะกันทุกที่เหมือนเค้าจะไม่รับฟังปรับเปลี่ยนอะไรเลย เราเคยคิดจะแต่งงานกับเค้า อยู๋ดูแลเค้าและครอบครัวเค้าเลยแต่พอมาเป็นแบบนี้ พวกคุณจะทำยังไงคะ ถ้าเป็นเรา ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ


คำตอบ :

สวัสดีค่ะ

      นี่ขนาดหนูจำไม่ได้ ไม่่ค่อยจำนะเนี่ย เรื่องยาวตั้งแต่ 2 ปีก่อนจนถึงบัดเดี๋ยวนี้ เลยทีเดียว  เรื่องของหนู มาดามรักอยากให้หนูมองดูให้ดีๆ  หนูแก้ปัญหาได้ถูกจุดแล้วหรือ  จริงๆ แล้วที่หนูคบเขา หนูต้องการอะไร มาดามรักขอให้หนูไปค้นในส่วนนี้นะ มองตัวเอง ถามตัวเองไปเรื่อยๆ อย่าหนีคำตอบ อย่าหนีความจริง … จริงๆ แล้ว ตอนนี้….ลึกๆ ของหนู หนูต้องการคบเขา หนูรักเขา หรือ หนูอยากที่จะเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวเขา อยากเป็นหนึ่งในนามสกุลเขา … ตอบตัวเองดังๆ ฟังเสียงคำตอบที่ตอบออกมาแบบไม่ติดการดูดีนะ  ขอให้เป็นสติในการตอบค่ะ ถ้าหนูได้คำตอบ แบบที่หนูเห็นตัวเองแล้วจริงๆ  และหนูยอมรับมัน หนูจะรู้เลยว่า หนูควรทำอย่างไรต่อไป

ปล. เป็นลูกเป็นเต้ามาดามรักนี่ มาดามรักคงเอาหางกระเบนเคี่ยนหลังลายล่ะ อายุเท่านี้หอบผ้าไปหาผู้ชาย เรียนจบยังจ๊ะ  อยากให้ใครเห็นค่า ต้องรู้จักคุณค่าตัวเอง และทำตัวเองให้มีค่าก่อนนะ

มาดามรักขอให้หนูมีสติ รู้ตัว และ เห็นคุณค่าของตัวเองนะจ๊ะ

บุญรักษานะ
จากใจ มาดามรัก

 

มาดามรัก