รักฝังใจ
ผมเป็นจังหวัดนครสวรรค์ แฟนก็เป็นนครสวรรค์เหมือนกัน เราคบกันมาตั้งแต่ชั้น ม.6 แต่เราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ชั้น ป.4
ต่อมาเราก็เอ็นทร้านซ์ได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ตอนใช้ชีวิตชีวิตที่มหาวิทยาลัยเรามีความสุขมากครับ เค้ากับผมเราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวัน สำหรับผมตอนนั้นเค้าคือคนที่ใช่ เป็นคนดีรักและแคร์เรา แต่พอเรียนจบเค้าก็เข้ามาทำงานในกรุงเทพเราก็ห่างกับบ้าง แต่ต่อมาผมก็ได้เข้ามาทำงานในกรุงเทพผมดีใจมากครับ ที่จะได้มีโอกาสได้มาอยู่ในกรุงเทพเหมือนกัน ผมคิดว่าคงจะได้มีโอกาสเจอเธอบ้าง
แต่ปรากฎว่าแม้จะอยู่ในกรุงเทพหมือนกันแต่เราก็แทบไม่เคยได้เจอกันเลย จะมีโอกาสได้เจอกันก็เวลาเค้ากับผมกลับบ้านไปที่นครสวรรค์น่ะครับ ได้เจอกันประมาณ2-3เดือนต่อ 1 ครั้ง เจอกันก็เจอกันประมาณ 3-4 ชั่วโมงแค่นั้นล่ะครับ แต่เราก็คุยโทรศัพกันตลอด ในปัจจุบันงานเค้าเยอะมากครับวันจันทร์ถึงศุกร์เค้าก็ทำงานเลิกเย็น ก็ต้องกลับบ้านเลยเพราะเค้าอยู่บ้านที่กรุงเทพกับพ่อของเค้าครับ พ่อของเค้าหวงลูกสาวมากครับ คิดว่าลูกสาวเป็นเด็กอยู่ไม่ให้ไปเที่ยวไหน ไม่ให้ออกไปไหนเลย
วันจันทร์ถึงศุกร์ เค้าก็ทำงาน วันเสาร์ อาทิตย์เค้าก็จะกลับบ้านไปหาแม่ของเค้าที่นครสวรรค์ ไม่อย่างนั้นก็ต้องไปทำธุระกับพ่อของเค้า เพราะถ้าพ่อเค้าจะไปทำธุระที่ต่างจังหวัดบ่อยในตอนเสาร์อาทิตย์ เค้าก็ต้องไปด้วยเพราะบ้านที่กรุงเทพไม่มีคนอยู่เลย ทำให้ผมกับเค้าหมดโอกาสเจอกันไปโดยบริบูรณ์ ก็ได้แต่อาศัยการคุยโทรศัพท์ ในเรื่องการคุยโทรศัพท์วันจันทร์ถึงศุกร์ เราจะได้คุยกันวันละแค่1ครั้ง ครั้งละประมาณแค่3-5นาที เพราะเค้าเหนื่อยกับงานและต้องกลับมาทำงานบ้านด้วย เสาร์อาทิตย์ถ้าเค้าไปทำธุระกับพ่อก็จะไม่มีสัญญาณมือถือก็เลยทำให้คุยกันไม่ได้ บางเสาร์อาทิตย์ที่เค้ากลับบ้านก็มักจะคุยได้แค่ 3-5นาทีเพราะเวลเค้ากลับบ้านก็ต้องคุยกับคนที่บ้านจนเราสองคนไม่มีเวลาคุยกัน
เราสองคนคบกันมา 8 ปีได้แล้วครับ ช่วงที่ผมมีความสุขมากที่สุด ก็คือ 5 ปีแรกเพราะเราได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่ 3 ปีหลังนั้นผมไม่ค่อยมีความสุขเลยครับ โทรศัพท์ก็ได้คุยกันวันละไม่กี่นาที โอกาสเจอกันก็แทบไม่มีทั้งที่อยู่กรุงเทพเหมือนกันแท้ๆ ผมเศร้าอยู่กับความรักในช่วง 3 ปีหลังมาก แต่ผมก็อดทนเพราะผมรักเค้ามากและเราก็ผูกพันกันมากและผมก็คิดว่ารอไปมันน่าจะมีอะไรดีขึ้น แต่มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นก็ยังเหมือนเดิมได้คุยกันน้อยเหมือนเดิมโอกาสเจอกันก็น้อยเหมือนดังที่ได้กล่าวไปแล้ว ตอนนี้ผมมีวคามคิดอยากที่จะเลิกกับเค้าเพราะผมอยากใช้ชีวิตที่มีความรักที่มีความสุขบ้างนาะครับ ผมทนมานานแต่มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น เวลาผมไปเดินห้าง ผมก็เห็นแฟนมาเดินเล่นด้วยกันกินช้าวด้วยกัน แต่สำหรับผมมันไม่มีวันนั้น ไม่ต้องพูดถึงวันพิเศษหรอกนะครับไม่มีโอกาสเจอกันเลย วันวาเลนไท วันเกิดของเราสองคน เราก็ไม่ได้เจอกัน
ตอนนี้ผมคิดว่าเรารอต่อไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นงานเค้าก็ยุ่งเหมือนเดิมเสาร์อาทิตย์เค้าก็ต้องกลับบ้านหรือไม่ก็ไปธุระกับพ่อ เวลาสำหรับผมมันไม่มีเลย ผมก็มีอายุมากขึ้นอยากที่จะคบกับใครสักคนนึงและใช้ชีวิตอยูด้วยกันอย่างมีความสุขบ้าง ตอนนี้ผมอายุ25 ครับ
ผมคิดจะบอกเลิกเธอหลายทีแต่พอผมคิดถึงความรักความผูกพันที่เราเคยมีผมก็ทำไม่ได้แล้ว
สรุป ผมรักเธอครับ แต่เธอไม่มีเวลาให้กับผมเลย และต่อไปก็คงยังไม่มีเวลาให้เหมือนเดิม ผมไม่อยากจะเลิกกับเธอเพราะว่าผมมีคนใหม่ ผมรู้สึกว่ามันไม่ดีน่ะคับ ผมจึงอยากจะเลิกกับเธอซะตั้งแต่ตอนนี้ เพราะผมคิดว่าผมคงต้องใช้เวลาทำใจและเวลาที่ผมจะลืมเธอออกไปจากหัวใจอีกนาน
แต่ผมก็ยังไม่แน่ใจเลยอยากจะถามว่าผมควรจะตัดสินใจยังไงดีครับ
ปล.ที่ผมรู้สึกอยากเลิกกับเธอก็เพราะเรื่องไม่มีเวลาและ ผมรู้สึกว่าเธอไม่มีความพยายามในความรักระหว่างเราสองคนน่ะครับ ถ้าเป็นผมก็ต้องคุยกับที่บ้านให้รู้เรื่องและแบ่งเวลามาเจอกับผมที่กรุงเทพบ้าง
เธอก็พูดแล้วแต่พ่อของเธอก็ไม่อนุญาต ครอบครัวของเค้าคิดว่าลูกเค้ายังเป็นเด็กอยู่นะครับประกอบกับเธอก็ต้องอยู่บ้านพ่อด้วย ครอบครัวของเธอก็รู้มาตลอดนะครับว่าเราสองคนคบกัน และในความคิดของผม ผมรู้สึกมาตลอดน่ะคับ ว่าผมรักเธอมากกว่าที่เธอรักผม ผมเป็นคนจริงจังกับความรักมากครับ รักใครรักจริง จริงจัง ไม่เจ้าชู้ รักใครแล้วก็ยอมตายแทนคนนั้นได้ ในความคิดของผมน่ะครับมันตีกันระหว่างความคิดที่หนึ่งก็คือ ผมก็หน้าตาใช้ได้ อนาคตก็ดีพอสมควร ทำไมผมต้องมาทนกับความรักที่มันทรมานจิตใจของผมขนาดนี้ด้วย ใครไม่เคยเจอไม่เข้าใจหรอกนะครับ ความเศร้าในจิตใจตลอด 3 ปีที่ผ่านมา
ความคิดที่สองก็คือทนไปเรื่อยๆ เพราะความรักและความผูกพัน
ผมอยากขอคำปรึกษาน่ะครับ ช่วยให้คำปรึกษากับผมด้วยนะครับ ขอบคุณมากครับ
สวัสดีค่ะ คุณรักฝังใจ
มาดามขอตอบคำถามเป็นข้อๆ ดังนี้ค่ะ
1. ถ้าคุณอยากเลิกกับเธอ เพราะเหตุผลที่คุณบอก มาดามอยากให้ลองถามใจคุณเองว่า คุณต้องการเช่นนั้นจริงๆ หรือทำไปเพราะประชดชะตาชีวิตรักของคุณสองคน
2. จากที่คุณเล่ามา คุณยังรู้สึกทรมานจิตใจ มาดามอยากให้คุณคิดในทางกลับกันว่า เธอก็คงรู้สึกไม่ต่างไปจากคุณ แต่ในเมื่อมันเป็นปัญหาที่มีผู้ใหญ่ในบ้าน เข้ามาเกี่ยวข้องนั้น มาดามคิดว่า คุณยิ่งต้องเข้าใจความรู้สึกของเธอมากขึ้น และช่วยเหลือเป็นกำลังใจซึ่งกันและกัน มากกว่าที่จะคิดตัดปัญหาด้วยกัน ยอมแพ้ และหันหลังเดินจากไป
3. ถ้าคุณไม่อยากเลิก เพราะยังมีความรักให้กันอยู่เติมหัวใจ ขอให้เปลี่ยนทัศนคติจาก คำว่าทนไปเรื่อย เป็น เข้าใจ และ ช่วยเหลือเป็นกำลังใจ ให้กัน ถ้าคุณทำได้ นั่นคือความรักที่แท้จริง ซึ่งมาดามคิดว่า วันหนึ่งผู้ใหญ่จะต้องมองเห็นความดีและความจริงใจ ที่คุณมีแน่นอนค่ะ
ลองไตร่ตรอง คิดทบทวนดูให้ดีค่ะ อยู่ที่ใจคุณเท่านั้น
รักและห่วงใย
จากใจ มาดามรัก