เริ่มจากการที่คบกันมา 8-9 ปี ตลอดระยะเวลาที่คบกัน ก็เคยเลิกกันมาแล้วครั้งหนึ่ง เราสองคนร่วมทุกข์ ร่วมสุขกันมา..จนมาระยะหลังๆ ฉันขนเสื้อผ้าเข้าไปอยู่กินกันฉันผัวเมียโดยที่ไม่ได้แต่งงานมาเป็นเวลา 2-3 ปี มันทำให้เราสองคนผูกพันมากขึ้นๆ และทะเลาะกันมากขึ้น ด้วยเหตุหลายๆ อย่าง ..
ปกติเวลาเขาทำงานก็จะกลับบ้านดึกด้วยการอยู่กับสังคมเที่ยว+กินเหล้า และก็มีเรื่องผู้หญิงตามมาเรื่อยๆ เป็นอันว่าตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันฉันและเขาก็ทน และทนกันมาเรื่อยๆ
ฉันต่างหากที่ยอมทนมากกว่าเขา พอเริ่มมีเรื่องผู้หญิง ฉันก็ระแวงไปหมดทุกอย่างจนกลายเป็นลงไม้ลงมือกันตบตีกัน..แต่นั่นก็ผ่านมาได้ด้วยการให้อภัยซึ่งกันและกัน ฉันยอมรับว่าฉันเป็นคนรักเดียวใจเดียว อยากฝากชีวิตไว้กับเขาแค่คนเดียว..แต่พอระยะหลังๆความรู้สึกของฉันก็เริ่มน้อยลง เหมือนอย่างที่เขาเป็น
เพราะว่าฉันเองก็มีความรู้สึกเหมือนเขา เมื่อไม่กี่วันก็ได้คุยกับผู้หญิงของเขาที่แอบนัดเจอกัน (รู้จักกันทางเน็ต แต่คนนี้ก็ไม่ใช่คนแรกที่ฉันจับได้) เราก็คุยกันว่าแฟนเราเป็นแบบนั้นแบบนี้..จนในที่สุดวันนี้ฉันเริ่มเบื่อหน่ายเริ่มเอียนกับสิ่งที่เขาทำลับหลังฉัน .. ฉันไม่เคยโทษใครนอกจากตัวเองว่าที่เขาเป็นแบบนี้เป็นเพราะว่าเขาคงเบื่อฉัน ฉันเลยตัดสินใจคุยกับเขาว่าฉันคงต้องปล่อยเขาไปแล้วสิ้นเดือนนี้ 31 ก.ค. 54 ฉันบอกกับเขาว่าฉันคงต้องขนเสื้อผ้าย้ายตัวเองกลับไปอยู่บ้านจะดีกว่า แล้วเราก็ต่างใช้ชีวิตกันไป
ตลอดเวลาฉันไม่เคยเรียกร้องเรี่องการแต่งงานของเขา เพราะว่าด้วยอะไรหลายๆอย่าง เช่นเรื่องเงิน เรื่องรถที่เขาเองยังส่งไม่หมด ฉันพูดกับเขาแค่ว่า ถ้าการที่อยู่ด้วยกันโดยไม่ได้คาดหวังว่าจะใช้ชีวิตอยู่กับฉัน ฉันจะไปเอง..แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาคือ..ขาดฉันไม่ได้..แต่ฉันตัดสินใจเองได้แล้วว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น วันข้างหน้าฉันจะไม่เสียใจ
ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับเขาก็ตาม เสียใจเหมือนกันที่คบกันมาตั้งนานแต่เหมือนกับว่าเราเข้ากันไม่ได้หรือเรียกง่ายๆ เราไปกันไม่ได้เลยสักครั้ง…ฉันทำถูกต้องแล้วใช่ไหมที่ตัดสินใจแบบนี้ ฉันก็อยากมีชีวิตใหม่ไม่ต่างอะไรจากเขา แค่วันนี้อาจจะเสียใจ แต่วันหน้าฉันก็คงมีโอกาส “เลือก” เหมือนอย่างที่เขาเลือกใช่ไหมคะ
สวัสดีค่ะ
ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณเองค่ะ ถ้ามองอย่างถี่ถ้วนแล้ว พิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว อนาคตเราไปต่อด้วยกันไม่ได้ จะสุดทางวันนี้หรือจะสุดทางวันหน้าก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ยังไงก็ต้องจบอยู่ดี แต่การจบเร็ว ก็จะทำให้เราเริ่มต้นใหม่ได้เร็วขึ้นเช่นกัน ค่ะ เมื่อเหตุการณ์อย่างหนึ่งสิ้นสุดลง เหตุการณ์ใหม่ๆ ข้างหน้าจะยังรอเราอยู่เสมอค่ะ อย่าไปกลัวกับการสูญเสีย เพราะมันเป็นเรื่องธรรมดา ทุกครั้งที่เราทุกข์ก็ขอให้รู้ว่าความสุขก็ยังรอเราอยู่ข้างหน้า ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะคว้าเอาไว้หรือเปล่า หรือจะปล่อยให้ความสุขลอยผ่านไป (
เรื่องราวของคุณคือความผูกพัน อาจตัดกันไม่ขาด แต่ลดสถานะกันได้ ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วมันเลื่อนลอย ความคิด ทัศนคติการใช้ชีวิตคู่ไปด้วยกันไม่ได้ ก็อาจจะต้องถึงเวลาถอยแล้วมาจัดระเบียบชีวิตตัวเราเองเสียใหม่ จัดห้องหับตัวเองให้น่าอยู่เพื่อต้อนรับคนใหม่ๆ ที่จะเข้ามา มาดามรักเอาใจช่วยนะคะ
บุญรักษา
จากใจ มาดามรัก