ครูสวยบอกด้วย งานนี้ลูกศิษย์ถึงกับหลง!

       ลืมภาพคุณครูสวมแว่นหนาเตอะ แต่งตัวเชยๆ ไปเลย สำหรับ 2สาวที่ไม่บอกก็คงไม่เชื่อว่าพวกเธอเป็นครู นอกจากหน้าตาสวยสะดุดตาแล้ว ยังมีสไตล์การสอนโดดเด่นไม่เหมือนใคร หนุ่มๆ เห็นแล้วต้องอยากสมัครเป็นลูกศิษย์แน่นอน ครูสวยบอกด้วย

ครูอ๋อ-ศศิวิมล อนุเศรษฐพงศ์

ครูสอนภาษาอังกฤษคนสวย ฮอตมากในโลกออนไลน์ เธอชอบเรียนวิชาภาษาอังกฤษมาตั้งแต่เด็ก หลังจบการศึกษาจากคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มีโอกาสได้เดินทางไปทำงานที่สหรัฐอเมริกาอยู่ช่วงหนึ่ง พอกลับมาเมืองไทยก็เลือกทำงานในองค์กรที่ได้ใช้ความรู้ความสามารถตามที่ได้เรียนมา

“อ๋อทำงานเป็นวิทยากรสอนภาษาที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งได้สักพัก แล้วไปเห็นกรมพัฒนาฝีมือแรงงานต้องการครูสอนภาษาให้กับแรงงานฝีมือ จึงลองสอบดู ก็ได้ เมื่อมีประวัติการสอนจากที่แรก องค์กรอื่นก็เริ่มติดต่อให้เราไปสอนที่บริษัทของเขาบ้าง เลยทำเป็นธุรกิจสอนภาษาแบบเคลื่อนที่ เพื่อหารายได้เพิ่มเติมนอกเหนือจากงานประจำที่ทำอยู่ โดยจะรับสอนระหว่างช่วง 6 โมงเย็นไปจนถึง 2 ทุ่ม กับวันเสาร์-อาทิตย์ เรียนได้ไม่เกิน 25 คนค่ะ ซึ่งขั้นตอนการสอนจะเริ่มจากต้องปรับทัศนคติเพื่อลดความเกร็งด้วยการละลายพฤติกรรมทุกคนก่อน อย่างให้เล่นเกม ให้ร้องเพลงร่วมกัน ทุกคนก็จะสนุก ยอมเปิดใจรับภาษาอังกฤษ และรับความติ๊งต๊องของเราได้มากขึ้น เป็นเคล็ดลับในการเข้าไปนั่งอยู่ในใจลูกศิษย์ค่ะ”

ครูฟาร์ม-ภารวี สมบัติศิริ

ครูคนนี้ขอบอกว่าโพรไฟล์ไม่ธรรมดา เพราะเธอเริ่มเรียนเปียโนตั้งแต่อายุ 3 ขวบ จนไปเรียนด้านดนตรีคลาสสิคที่ Burnside High School แล้วต่อด้านการร้องเพลงแจ๊สที่ Christchurch Jazz School ประเทศนิวซีแลนด์ นอกจากนี้เธอยังเป็นนักร้องแจ๊สรับเชิญในงาน ‘Benny Golson – The Real Jazz Live in Bangkok’ ร่วมกับนักแซกโซโฟนแจ๊สชื่อดังระดับโลกอย่าง Benny Golson และได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับที่ 2 รางวัลถ้วยพระราชทานพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จากงาน ‘Thailand Jazz Competition’ ครั้งที่ 3 และ ครั้งที่ 4 ปัจจุบันครูฟาร์มสอนร้องเพลงอยู่ที่คณะดุริยางคศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร พร้อมทั้งเปิดสถาบันสอนดนตรีชื่อว่า PlaySound

“การสอนดนตรีให้เด็กเล็กๆ โดยธรรมชาติเขาไม่สามารถมีสมาธิได้100% เราต้องแบ่งว่า 30 นาทีเล่นเปียโน ส่วนอีก 30 นาทีมาทำกิจกรรมอย่างอื่นกันแล้วคอยดูอารมณ์เขาว่าไปในทิศทางไหน ซึ่งต่างจากการสอนที่ศิลปากร สอนง่ายกว่าเยอะ เพราะเขาโตแล้ว แต่เด็กที่เรียนร้องเพลงส่วนมากจะมีอีโก้ค่อนข้างสูง อาจมีมุมที่ดื้อนิดหน่อย เราต้องใช้ไม้อ่อน ค่อยๆ พูด ดูแลเขาเหมือนเป็นพี่เป็นน้องกัน จำได้ว่าเริ่มสอนที่ศิลปากรตอนอายุ 22 ปีเอง แรกๆ ก็โดนนักศึกษาแซวบ้าง อย่างคลาสร้องเพลงเราคิดว่าผู้หญิงน่าจะเรียนเยอะกลับกลายเป็นว่ามีแต่ผู้ชายนั่งหน้าสลอนเต็มเลย แต่ตอนนี้อายุ 28 ปีแล้วไม่ค่อยมีใครแซวแล้วค่ะ”

ติดตามอ่านได้จาก นิตยสารแพรว