ฉันกับแฟนคบกันมา 8 ปี ปัจจุบันฉันอายุ 28 เท่ากัน แฟนเราอยู่ด้วยกันมา 3 ปี โดยที่พ่อแม่ฉันไม่รู้ แต่ทางบ้านแฟนรับรู้แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมาสู่ขอฉันซะที เรื่องอยากแต่งงานของผู้หญิงทุกคนอยากมีวันนั้น แต่ฉันรอจนท้อ ไม่มีวี่แวว ว่าจะได้แต่ง พ่อแม่ฝ่ายชายนิ่งเฉย จนฉันไม่มีความรู้สึกว่าถ้าได้แต่งจะดีใจเหลืออยู่อีกแล้ว
แต่..ตอนนี้อยากมีลูกอยากเป็นแม่ ก็ทำไม่ได้เพราะทางบ้านฉันยังไม่ทราบว่าฉันอยู่กับแฟน ฉันจะทำไงดี เลิกกับแฟนแล้วตั้งต้นชีวิตใหม่ดีไหม ถ้าเราทำตัวดี วางตัวดีก็คงมีคนเค้าเห็นค่าของเราใช่ไหม (ฉันกลัวว่าต้องเป็นโสดไปตลอดชีวิต ฉันกลัวไม่ได้แต่งงาน )
ฉันเคยถามเค้า ว่าอยากแต่งงานกันไหม เราแต่งงานกันไหม คำตอบที่ฉันได้รับจากเค้า มันทำให้ฉันเจ็บปวดทุกที คำตอบเค้าไม่รักษาน้ำใจฉันเลย ฉันร้องไห้เสียใจกับการตัดสินใจผิดพลาดของตัวเองในครั้งนี้ ที่ชีวิตฉันพังแบบนี้ เมื่อฉันถามเค้าว่าเราคบกันไม่คิดแต่งงานกัน มันก็เปล่าประโยชน์ เราเลิกกันไหม เค้าก็ว่าฉันเจอคนใหม่ ฉันมีคนอื่น นอกใจเค้า ( ถ้ากรูมีคนใหม่กรูจะอ้อนวอนให้เมิงแต่งงานกะกรูหรอ) นั่นแปลว่าเค้าไม่รักและไม่ให้เกียรติเราเลยใช่ไหม
ถ้าฉันขอแยกจากเค้า ด้วยเหตุที่ว่าหากยังรักกัน ก็ปรับเข้าหากัน ลองอยู่ห่างกันต่างคน ต่างได้รู้ใจตัวเอง หากเค้าอยากแต่งงานกับฉัน ฉันจะรอให้เค้ามาสู่ขอดีไหม แต่..ฉันก็รักเค้าทิ้งเค้าไม่ลง แต่ตัวเองมานั่งเจ็บปวด หลายคนที่ได้อ่านคงว่าฉันโง่ แต่นั่นเป็นเพราะฉันขาด ฉันไม่มีพ่อแม่ พี่น้องที่รักและเข้าใจกัน ฉันใช้ชีวิตเพียงลำพัง ตัดสินใจเลือกทางเดินชีวิตของตัวเอง โดยปราศจากกำลังใจจากคนรอบข้าง ดังนั้นฉันจึงไม่มีกำลังใจจะสู้ต่อ เพราะฉันกลัวว่าหากฉันแยกจากเค้า จะกลายเป็นเราต้องเลิกกัน (ฉันขอสักคนที่เคียงข้าง)ฉันกลัวที่จะต้องตัดสินใจ
คำตอบ :
สวัสดีค่ะ
มาดามรักว่า คุณลองทบทวนใจตัวเองดูอีกนิดค่ะว่า จริงๆ แล้วคุณต้องการอะไรในชีวิตคู่ ตัวคุณเองถือเรื่องประเพณีมากน้อยแค่ไหน เช็คเป้าหมายในชีวิตคู่และการใช้ชีวิตร่วมกันของคุณกับแฟนสักหน่อย ว่ามันตรงกันไหม มีหนทางร่วมกันมากน้อยแค่ไหน อย่าเพิ่งกลัวการไม่มีใครค่ะ คนเราทุกคนเกิดมาแต่ตัวกันทั้งนั้น เวลาทุกข์ก็ทุกข์คนเดียว เวลาสุขก็สุขคนเดียว ไม่มีใครมาร่วมทุกข์ ร่วมสุขกับเราด้วย ลองคิดดูดีๆ ไม่ใช่แค่คิดว่าจะแต่ง ก็แต่ง ถ้าแค่ทุกวันนี้ยังคิดเห็นกันคนละทาง ปรับความเข้าใจกันไม่ได้ แต่งงานไปแล้วจะอยู่กันยืดเหรอคะ ?
ชีวิตคู่ คือ การแชร์พื้นที่ชีวิตร่วมกัน กับคนที่รักและพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างกัน พร้อมที่จะเข้าใจ ยอมรับ ให้เกียรติ และให้อภัยซึ่งกันและกัน ถ้าไม่มีทุกอย่างที่กล่าวมา ต่อให้รักกันมา 13 ปี ก็ไปไม่รอดค่ะ
หากอยากจะถอยเพื่อเปิดโอกาสให้ตัวเองได้ ออกไปดูโลกกว้างบ้าง คุณจะรู้ว่าโลกก็ไม่ได้มีแค่มุมโดดเดี่ยวเป็นสีเทา แต่มันยังมีฝน มีร้อน มีหนาวสลับกันไป ขึ้นอยู่กับคุณจะอยู่กับฤดูต่างๆ อย่างไรให้มีความสุขค่ะ
มาดามรักเอาใจช่วยนะคะ
บุญรักษา
จากใจ มาดามรัก










